Cinema Paradiso


Nuovo-Cinema-Paradiso_poster_goldposter_com_10 Италийн кино найруулагч Jiuseppe Tornatore-ын “Малена”, “1900-ын домог” зэрэг хэн бүхний шимтэн үзэх дуртай кинонууд байдаг. Түүний бүтээлүүд ихэнхидээ хүүхэд ахуйн гэгээн хүсэл мөрөөдлийн тухай харуулдаг билээ. Түүний найруулсан 2 дахь кино болох “Cinema Paradiso”-г саяхан дахин үзлээ. Найруулагчид маань нэр алдарыг авч ирсэн энэхүү кино хүүхэд насыг минь санагдуулсан сайхан бүтээл билээ. 

Бид бүгд л хүүхэд байсан. Ялангуяа миний үеийн хүүхдүүд кинотой нөхөрлөж өссөн цаг байжээ. Ардчилал дөнгөж гараад байсан тэр үед гадаадын сор болсон бүтээлүүд кассетаар Монголд орж ирээд. Хүн бүр л шинэ кинонууд үзэхийн хүслэн болоод байсан үе шүү дээ. Кино прокат, жижиг кино үзүүлдэг өрөөнүүд гээд хүүхэд насны гэрэлт үеүүдийн жаргалтай дурсамжуудын жагсаалтанд үлдэн хоцорчээ.

Хүүхэд байхад юм бүхнийг даган дуурайдаг. Тухайн кинонд гарсан үг, үйлдлийг цээжлэн нэгэндээ хэлж тоглох ч бас сайхан шүү. Гол дүрийн баатараар өөрийгөө төсөөлөн зан үйлийг нь даган дуурайсан бяцхан жаалууд эгдүүтэй. Энэ амьдрал адал явдлаар дүүрэн. Энэ амьдрал сайн үйлсээр баялаг. Үргэлж сайн тал ялан дийлж. Үргэлж хайр сэтгэл нэгнээ олно.

“Once upon a time, a king gave a feast. And there came the most beautiful princesses of the realm. Now, a soldier, who was standing guard, saw the king’s daughter go by. She was the most beautiful one, and he immediately fell in love with her. But what could a poor soldier do when it came to the daughter of the king? Well, finally, one day, he managed to meet her, and he told her that he could no longer live without her. The princess was so impressed by his strong feelings that she said to the soldier: “If you can wait 100 days and 100 nights under my balcony, then at the end of it, I shall be yours.” Damn! The soldier immediately went there and waited one day. And two days. And ten. And then twenty. And every evening, the princess looked out of her window, but he never moved. During rain, during wind, during snow, he was always there. The bird shat on his head, and the bees stung him, but he didn’t budge. After ninety nights, he had become all dried up, all white, and the tears streamed from his eyes. He couldn’t hold them back. He no longer had the strength to sleep. All that time, the princess watched him. And on the 99th night, the soldier stood up, took his chair, and went away.”

Энэ байдлаар цаг хугацаа өнгөрсөөр энэ байгаа нийгэмдээ өдөр бүр амьдарч нэгэн хэвийн зүйлийг хийсээр хүн байгаа газраа л Дэлхийн төв хэмээн бодох болно. Юу ч хувиран өөрчлөгдөлгүй. Яг одоо байгаа чигээрээ үүрд байх юм шиг санагддаг. Гэтэл дассан газраа орхиод 2, 3 жилээр өөр тийшээ яваад буцаж ирэхэд бүх зүйл өөрчлөгдсөнийг анзаарна. Хайж ирсэн зүйл үгүй болсон мэт санагдана. Чинийх байсан зүйл чинийх биш болсныг ойлгоно.

“Progress always comes late”

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Эмзэгхэн дэлбээ

This WordPress.com site is the bee's knees

Delgeen.com

Бидний блог

Миний...

Бидний блог

The Weatherman

Бидний блог

Mонголчууд

Бидний блог

Free Writers' Club

Бидний блог

PEARL'S SPACE

НОМЫН УТГЫГ АРВАН ТОХОЙ ӨРГӨН ДЭЛГЭРҮҮЛЭХЭЭС ГАНЦ ТОХОЙ ГҮН МЭДЭХ НЬ ЧУХАЛ

Амьдрал гэгч...

Бидний блог

%d bloggers like this: